Αγαπημένε μας σύντροφε Γιάννη
Ο πρόωρος θάνατός σου διέκοψε αμετάκλητα μια ζωή γεμάτη νόημα, που επέλεξες να ζήσεις. Ο αποχαιρετισμός δεν γλυκαίνει το κενό της απουσίας. Είναι τα λόγια που αποσιωπήθηκαν μέσα στην τύρβη της ζωής και της ιδιότυπης βιοπάλης των στρατευμένων κομμουνιστών. Δεν θα πυκνώσεις τις χορείες των αγγέλων αλλά το ονοματολόγιο των δικών μας νεκρών, που χάσαμε στα πεδία της μάχης ή από φυσικό θάνατο και, όμως, δεν περνούν στη λήθη γιατί τους μνημονεύουνε συχνά στην κοινή μας ζωή, όπου εξακολουθούν να ανήκουν.
Πέρασες όλα τα σημεία της διαδρομής που σου επιφύλαξαν οι καιροί και η ιστορία, δοκιμασίες σε εποχές σκληρές, με αμείλικτους αντιπάλους. Πλήρωσες το τίμημα της ελευθερίας σου και της ανθρώπινης ελευθερίας από τα δεσμά της ανάγκης. Πιστεύω ότι, παρά τη φυσική σου συστολή, ήξερες ότι αυτή η στάση έδωσε περιεχόμενο και ταυτότητα στη ζωή σου και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο δικό μας κόσμο, που χαράζουμε μέσα στον άξενο κόσμο για να τον αλλάξουμε. Υπέφερες από τις εμφύλιες έριδες, τη μικροψυχία και τη βαναυσότητα, που δεν καταφέραμε να ξεριζώσουμε μέσα στην αριστερά. Ατελείωτες ώρες ζωής για τα αυτονόητα και σισύφειες διαδρομές ατελέσφορες.
Παρ’ όλ’ αυτά το ευαίσθητο άνθος του ανανεωτικού κομμουνισμού, που φλόγισε και φλογίζει τις καρδιές μας, δεν χάθηκε. Έζησε και μετά τη διάλυση του ΚΚΕ εσωτερικού και την αποκαθήλωση του «Κ» στην υλικότητα όλων αυτών που συνδημιουργούσες καθημερινά, με σκληροτράχηλη επιμονή και αφοπλιστική αφοσίωση στο καθήκον. Σκύβοντας στα σημεία των καιρών ήξερες ότι οι ιδέες μας μπορεί να αναγεννηθούν και να ζήσουν μέσα στα κινήματα της νέας εποχής, που στήριζες πάντα με προσωπική συμμετοχή. Περνώντας από το φεμινισμό του ΚΚΕ εσωτερικού, συνάντησες το αντιπαγκοσμιοποιητικό, το αντιρατσιστικό, το αντιπολεμικό, το οικολογικό και το αυτοδιοικητικό κίνημα. Πίστευες στη δημοκρατία του δρόμου αλλά και πάντα ονειρευόσουν ένα δημοκρατικό κόμμα στρατευμένων αγωνιστών. Απαρνήθηκες την κομματική ένταξη στη «μεγάλη» αριστερά, όταν αυτό ισοδυναμούσε με προδοσία, αλλά υπηρέτησες, με το πάθος νεοφώτιστου, ένα σπουδαίο σκοπό : τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Αγαπημένε μας σύντροφε Γιάννη
Ανήκεις στη γενιά που σημάδευσε αμετάκλητα το 1968 και συνέχισες το δρόμο εκείνων που, όπως λέει ο Κούντερα, επαναστάτησαν ενάντια στα ίδια τους τα νιάτα και προσπάθησαν να δαμάσουν τον ίδιο τους τον άθλο. Αλλοίμονο, φεύγουμε πριν η ιστορία μας δικαιώσει. Ο ιστορικός χρόνος είναι αδυσώπητος και μας χαρίζει ελάχιστες μόνο στιγμές, για να διασώσουμε, μέσα στη διάρκεια του δημόσιου χώρου, την παροδική ανθρώπινη ύπαρξη και το εφήμερο μεγαλείο της πράξης από τη φθορά και τη λήθη.
Αγαπημένε μας σύντροφε Γιάννη
Κράτησες την πρώτη φλόγα της νιότης σου μέχρι την τελευταία σου πνοή και θα κρατάς όσο ζούμε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Με δάκρυα σε αποχαιρετούμε. Είμαστε τυχεροί που συναντηθήκαμε στη ζωή.
Ο πρόωρος θάνατός σου διέκοψε αμετάκλητα μια ζωή γεμάτη νόημα, που επέλεξες να ζήσεις. Ο αποχαιρετισμός δεν γλυκαίνει το κενό της απουσίας. Είναι τα λόγια που αποσιωπήθηκαν μέσα στην τύρβη της ζωής και της ιδιότυπης βιοπάλης των στρατευμένων κομμουνιστών. Δεν θα πυκνώσεις τις χορείες των αγγέλων αλλά το ονοματολόγιο των δικών μας νεκρών, που χάσαμε στα πεδία της μάχης ή από φυσικό θάνατο και, όμως, δεν περνούν στη λήθη γιατί τους μνημονεύουνε συχνά στην κοινή μας ζωή, όπου εξακολουθούν να ανήκουν.
Πέρασες όλα τα σημεία της διαδρομής που σου επιφύλαξαν οι καιροί και η ιστορία, δοκιμασίες σε εποχές σκληρές, με αμείλικτους αντιπάλους. Πλήρωσες το τίμημα της ελευθερίας σου και της ανθρώπινης ελευθερίας από τα δεσμά της ανάγκης. Πιστεύω ότι, παρά τη φυσική σου συστολή, ήξερες ότι αυτή η στάση έδωσε περιεχόμενο και ταυτότητα στη ζωή σου και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο δικό μας κόσμο, που χαράζουμε μέσα στον άξενο κόσμο για να τον αλλάξουμε. Υπέφερες από τις εμφύλιες έριδες, τη μικροψυχία και τη βαναυσότητα, που δεν καταφέραμε να ξεριζώσουμε μέσα στην αριστερά. Ατελείωτες ώρες ζωής για τα αυτονόητα και σισύφειες διαδρομές ατελέσφορες.
Παρ’ όλ’ αυτά το ευαίσθητο άνθος του ανανεωτικού κομμουνισμού, που φλόγισε και φλογίζει τις καρδιές μας, δεν χάθηκε. Έζησε και μετά τη διάλυση του ΚΚΕ εσωτερικού και την αποκαθήλωση του «Κ» στην υλικότητα όλων αυτών που συνδημιουργούσες καθημερινά, με σκληροτράχηλη επιμονή και αφοπλιστική αφοσίωση στο καθήκον. Σκύβοντας στα σημεία των καιρών ήξερες ότι οι ιδέες μας μπορεί να αναγεννηθούν και να ζήσουν μέσα στα κινήματα της νέας εποχής, που στήριζες πάντα με προσωπική συμμετοχή. Περνώντας από το φεμινισμό του ΚΚΕ εσωτερικού, συνάντησες το αντιπαγκοσμιοποιητικό, το αντιρατσιστικό, το αντιπολεμικό, το οικολογικό και το αυτοδιοικητικό κίνημα. Πίστευες στη δημοκρατία του δρόμου αλλά και πάντα ονειρευόσουν ένα δημοκρατικό κόμμα στρατευμένων αγωνιστών. Απαρνήθηκες την κομματική ένταξη στη «μεγάλη» αριστερά, όταν αυτό ισοδυναμούσε με προδοσία, αλλά υπηρέτησες, με το πάθος νεοφώτιστου, ένα σπουδαίο σκοπό : τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ.
Αγαπημένε μας σύντροφε Γιάννη
Ανήκεις στη γενιά που σημάδευσε αμετάκλητα το 1968 και συνέχισες το δρόμο εκείνων που, όπως λέει ο Κούντερα, επαναστάτησαν ενάντια στα ίδια τους τα νιάτα και προσπάθησαν να δαμάσουν τον ίδιο τους τον άθλο. Αλλοίμονο, φεύγουμε πριν η ιστορία μας δικαιώσει. Ο ιστορικός χρόνος είναι αδυσώπητος και μας χαρίζει ελάχιστες μόνο στιγμές, για να διασώσουμε, μέσα στη διάρκεια του δημόσιου χώρου, την παροδική ανθρώπινη ύπαρξη και το εφήμερο μεγαλείο της πράξης από τη φθορά και τη λήθη.
Αγαπημένε μας σύντροφε Γιάννη
Κράτησες την πρώτη φλόγα της νιότης σου μέχρι την τελευταία σου πνοή και θα κρατάς όσο ζούμε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Με δάκρυα σε αποχαιρετούμε. Είμαστε τυχεροί που συναντηθήκαμε στη ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου